กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 411 การมีอยู่ของนางคือแสงสว่างในตัวมันเอง
ไม่รู้ว่าเหลิ่งเยวี่ยมายืนอยู่ด้านหลังเจียงทิงไป๋ตั้งแต่เมื่อใด
ไม่ได้พบกันหลายวัน นางยังคงหน้าตายนิ่งขรึมเช่นเดิม เย็นชาเช่นเดิม ทว่าสายตาที่มองเจียงทิงไป๋กลับราวกับมีตัวตน เพียงสบตาแวบเดียวก็ทำให้หัวใจเขาหดเกร็ง
สายตานี้ชัด ๆ ว่าจะสับข้าเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคืออากาศที่พลันเงียบงัน
องครักษ์เงาที่เฝ้าอยู่หน้าห้องเหลิ่งเซียวเห็นเหลิ่งเยวี่ยก็รีบก้มกายคารวะ
“พระชายาอ๋อง!”
“อืม!”
เหลิ่งเยวี่ยพยักหน้าเป็นเชิงว่ารับรู้แล้ว แต่ดวงตาลึกล้ำราวบ่อน้ำโบราณยังคงจับจ้องเจียงทิงไป๋ตรง ๆ ไม่คิดละสายตาไปไหนแม้แต่น้อย
เจียงทิงไป๋ถูกจ้องจนรู้สึกหวาด ๆ รีบกระแอมสองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน