เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 400 สัมผัสที่หกในตำนาน
เย่จิ่วเฉินไม่รู้ความคิดในใจของเหลิ่งเยวี่ย แต่เพียงมองใบหน้าตายกับดวงตาเย็นชาคู่นั้นของนาง ก็พอจะเดาได้เกือบทั้งหมด
“ย่อมเป็นเช่นนั้น”
เย่จิ่วเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างชาญฉลาด
“หลับไปนานเพียงนั้น คงหิวแล้วกระมัง ข้าให้คนทำอาหารไว้ให้ ลุกขึ้นมากินสักหน่อย”
ขณะพูด เย่จิ่วเฉินก็จับมือเหลิ่งเยวี่ย พานางลงจากเตียง
เหลิ่งเยวี่ยไม่ได้ซักถามเรื่องหัวผักกาดเขียวต่อ เย่จิ่วเฉินเห็นเช่นนั้นก็อดลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้
เฮ้อ เกือบไปแล้ว!
ทุกครั้งที่คิดจะพูดคำโกหกด้วยเจตนาดีกับเสี่ยวเยว่เอ๋อร์ ข้าต้องเสี่ยงชีวิตทั้งนั้น
แม้สีหน้าของเหลิ่งเยวี่ยจะไม่แสดงปฏิกิริยาพิเศษใด แต่ดวงตาดำกลับเหลือบมองใบหน้าอันงดงามเลิศล้ำชวนให้คนใจลอยของเย่จิ่วเฉินอยู่เป็นระยะ