กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399 บิดหัวให้หลุด
ตอนเย่จิ่วเฉินพูดเช่นนี้ น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องธรรมดาสามัญที่สุด
ทว่าคลื่นคลั่งเย็นเยียบที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา กับรอยยิ้มชั่วร้ายที่นุ่มลึกแฝงความเย็นตรงมุมปากของเขา กลับทำให้ผู้คนขวัญสั่น
เหลิ่งเซียวอ่อนแรงและอ่อนระโหย นอนอยู่บนเตียง
เขาไม่เคยเห็นเย่จิ่วเฉินในสภาพเช่นนี้มาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือไม่ เวลานี้เขากลับไม่หวาดกลัวเย่จิ่วเฉินแม้แต่น้อย ซ้ำยังหัวเราะเย็นชาออกมา
“เอาสิ ฆ่าข้าเลย
ถึงอย่างไรข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”
กล่าวจบ เหลิ่งเซียวก็หลับตาลง หยาดน้ำตาร้อนผ่าวสายหนึ่งพลันไหลรินจากหางตา
เย่จิ่วเฉินมองน้ำตาของเหลิ่งเซียว พลันรู้สึกว่าหัวใจหดเกร็งขึ้นเล็กน้อย
แต่ก็เพียงชั่วพริบตาเท่านั้น