เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 398 อยากเอาชีวิตเจ้าจริง ๆ
น้ำเสียงของคุณชายกระเรียนขาวเต็มไปด้วยความจนใจและเอือมระอา แต่ดูเหมือนนอกจากหลัวเสี่ยวอวี้แล้ว เย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเซียวต่างฟังความหมายในนั้นออก
“ใครขอให้เจ้าใจอ่อนกัน เจ้าเต็มใจเองต่างหาก”
หลัวเสี่ยวอวี้โต้กลับอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าของคุณชายกระเรียนขาวพลันแข็งค้าง
“เจ้า…เอาเถอะ ๆ เจ้าเก่งนัก ต่อไปอย่ามาขอร้องข้าก็แล้วกัน ข้าไปล่ะ!”
พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อ หันหลังเดินออกไปด้วยความโมโห ก้าวฉับ ๆ จากไป
หลัวเสี่ยวอวี้เห็นเช่นนั้นก็เพียงพึมพำอย่างงุนงงว่า “ไปก็ไปสิ นึกว่ามีใครจะรั้งเจ้าไว้หรือ?”
เย่จิ่วเฉินกับเหลิ่งเซียวมองดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แต่ไม่มีใครเปิดโปง
โดยเฉพาะเหลิ่งเซียว
เมื่อเห็นหลัวเสี่ยวอวี้กับคุณชายกระเรียนขาวต่างก็ห่วงใยและคิดถึงกันอยู่ชัด ๆ แต่กลับปากแข็งไม่ยอมพูดออกมา พอพบหน้าก็เอาแต่ทะเลาะกัน เขาก็นึกถึงเหลียงเฉี่ยนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว