เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397 ในที่สุดพวกเจ้าก็ลืมตาเห็นความจริงแล้ว
เย่จิ่วเฉินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มุมปากประดับรอยยิ้มบางเบา แววตาอำมหิตกวาดมองทุกคน
แม้เขากับเหลิ่งเยวี่ยจะผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่ต่อสู้เข่นฆ่ากันมา แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เย่จิ่วเฉินยังคงไม่อยากให้เหลิ่งเยวี่ยเห็นภาพนองเลือด
ด้วยเหตุนี้เอง พ่อบ้านไป๋จึงยังมีชีวิตต่อมาได้อีกชั่วครู่
มิฉะนั้น ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาล่วงเกินเหลิ่งเยวี่ย ก็คงถูกตัดหัวไปแล้ว
ยามนี้เหลิ่งเยวี่ยกับเหลิ่งฉือจากไปแล้ว เย่จิ่วเฉินจึงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีก
“เรื่องราวก็เป็นอย่างที่พวกเจ้าเห็น เปิ่นหวางเป็นคนแยกแยะรางวัลและโทษอย่างชัดเจนมาโดยตลอด
ก่อนพ่อบ้านฟ่านตาย เขาเคยติดต่อกับผู้ใด หรือพวกเจ้าเห็นเขาติดต่อกับใคร หากรู้ก็จงบอกออกมาเสียตอนนี้
ไม่ปิดบังพวกเจ้า เปิ่นหวางกำลังอารมณ์ไม่ดีเป็นพิเศษ…”
“ขะ ข้า…ข้าเห็น…”