เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 ไง นอนไม่หลับหรือ?
อากาศเงียบสงัด ลมหนาวพัดกระหน่ำ
เหลิ่งเยวี่ยทำหน้าเย็นชา ก้าวทีละก้าวจากนอกฝูงชนเข้าไปด้านใน ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบวังเวง ไอสังหารแผ่ซ่าน คล้ายราชันผู้ก้าวลงจากยอดเขาหิมะผู้วางอำนาจเหนือผู้คน เหยียดมองสรรพชีวิต ไม่ยอมให้ผู้ใดสอดปากแทรก
เย่จิ่วเฉินที่ตามหลังนางมาก็คล้ายยมทูตจากส่วนลึกของนรก เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้จิตใจผู้คนสั่นสะท้าน
ทั้งสองเดินเข้าไปกลางฝูงชนทีละคน ผู้คนพลันเงียบเสียงลง แม้แต่จะหายใจแรงยังไม่กล้า ราวกับเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ
เหลิ่งฉือยืนอยู่กลางฝูงชน ใบหน้าที่ปกติองอาจน่าเกรงขามยามนี้กลับเขียวคล้ำ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง จ้องเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินด้วยคิ้วขมวด ในแววตามีทั้งความกระวนกระวายและความกังวล
เหลิ่งเยวี่ยเพียงสบตากลับไปนิ่ง ๆ แวบหนึ่ง แล้วก็หลุบตาลง
เพราะยามนี้มีคนผู้หนึ่งนอนอยู่แทบเท้าของเหลิ่งฉือ
เป็นคนที่ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด มีมีดสั้นปักอยู่กลางอก ตายสนิทแล้ว