เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 395 แผนของข้าคือไม่มีแผน
ท้องฟ้ายามราตรีดำสนิท ไร้แสงดาวแม้สักดวง มีเพียงจันทร์เสี้ยวลอยสูงเหนือเวหา แสงจันทร์สีเงินขาวเย็นเยียบวังเวงแฝงไอหนาวส่องลงบนร่างของฮองเฮาเฟ่ยกับเหลิ่งเยวี่ยอย่างไม่ปรานี
ใบหน้าเย็นชาเรียบเฉยของเหลิ่งเยวี่ยไร้สีหน้าใด ๆ มีเพียงดวงตาที่ดูสงบนิ่งคู่นั้นซึ่งเผยความเย็นชาไร้เยื่อใยและความเย็นเยียบออกมา ราวกับแฝงพลังทะลวงจิตใจ พุ่งตรงใส่ร่างฮองเฮาเฟย
หัวใจหดเกร็งวูบหนึ่ง
ชั่วพริบตานั้น ฮองเฮาเฟยรู้สึกเพียงว่าร่างกายของตนราวกับถูกใช้วิชาตรึงกายบางอย่าง ไม่อาจขยับเขยื้อนได้
เหลิ่งเยวี่ยค่อย ๆ คลายมือที่จับแขนฮองเฮาเฟย แล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
เวลานี้เย่จิ่วเฉินออกมาจากห้องทรงพระอักษรแล้วเช่นกัน เมื่อเห็นเหลิ่งเยวี่ยกับฮองเฮาเฟย เขาก็เพียงชะงักเล็กน้อย ก่อนก้าวไปจับมือเหลิ่งเยวี่ยแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน
“ไปกันเถิด”
“อืม”