เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 ทำให้หญิงเสแสร้งไร้ทางไป
อารมณ์ของเหลิ่งเยวี่ยค่อนข้างซับซ้อน
จิตใจบริสุทธิ์ซื่อตรงก็แล้วไปเถิด แต่ถึงกับบอกว่าอ่อนแอจนดูแลตัวเองไม่ได้?
พูดถึงใครกัน?
ข้าทั้งเป็นอิสระทั้งองอาจปานนี้ ตรงไหนกันที่อ่อนแอจนดูแลตัวเองไม่ได้?
เจ้าปีศาจน้อยพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้ ถึงกับไม่กะพริบตาสักนิดแล้วหรือ?
เย่จิ่วเฉินพูดโดยไม่กะพริบตาเลยจริง ๆ ทั้งยังเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ ทำท่าราวกับเป็นเรื่องจริง หากไม่ได้พูดถึงตัวนางเอง เหลิ่งเยวี่ยคงแทบเชื่อไปแล้ว
“ขอฮ่องเต้ทรงวินิจฉัยอย่างเป็นธรรม ลงโทษคนร้ายที่วางยาพิษข้าและครอบครัวของพระชายาอ๋องตามกฎหมาย เพื่อคืนความเป็นธรรมให้ฟ้าดิน!”
เย่จิ่วเฉินออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ เสียงกังวาน เน้นถ้อยคำทีละคำ พูดได้คล่องปากยิ่งนัก
จากนั้นบรรยากาศก็พลันประหลาดขึ้นมา อากาศเงียบสงัดลงในพริบตา