เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 392 ฆ่าคนให้ตายยังต้องใช้หลักฐานด้วยหรือ?
ภายในตำหนักเฟิ่งชีเงียบสงัด มีเพียงกลิ่นหอมประหลาดจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ
ฮองเฮาเฟ่ยเอนกายพิงตั่งนอนอย่างสง่างาม บนร่างคลุมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเงิน แม้จะเป็นเวลากลางคืนแล้ว เครื่องประทินโฉมประณีตบนใบหน้าก็ยังไม่เลือนหาย ดวงตางามคู่นั้นกลับแฝงไออำมหิตจาง ๆ จ้องเหลิ่งเยวี่ยซึ่งยืนอยู่ตรงข้ามเขม็ง
เหลิ่งเยวี่ยมีสีหน้าเรียบเฉย แววตาเย็นชา นางมองกลับไปยังฮองเฮาเฟ่ยอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ
สายตาทั้งคู่ประสานกัน ต่างฝ่ายต่างอ่านสิ่งที่ตนต้องการจากดวงตาของอีกฝ่ายไม่ออก
แม้สีหน้าของเหลิ่งเยวี่ยจะสงบนิ่ง แต่เพียงเห็นฮองเฮาเฟ่ยครั้งแรก ภาพเหลิ่งเซียวคลุ้มคลั่งลงมือทุบตีเหลียงเฉี่ยนจนขาดสติ ก็ปรากฏขึ้นมาในหัว นางยังเห็นภาพเขาผ่านความทรมานแสนสาหัส ใบหน้าซีดขาว ดวงตาว่างเปล่า ราวกับสูญเสียชีวิตชีวาไปแล้ว
ทุกสิ่งล้วนเป็นฝีมือของสตรีตรงหน้า