เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391 ทำไมถึงกอดกันอีกแล้ว
ยามนี้เหลิ่งเซียวสงบลงได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ทว่าอ่อนแรงราวกับเรี่ยวแรงทั่วร่างถูกสูบไปจนหมดสิ้น เขาทรุดแผ่อยู่บนเก้าอี้ แม้เป็นช่วงเหมันต์เดือนสิบสอง เสื้อผ้าทั้งตัวก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อแล้ว
สายลมพัดผ่าน ไอเย็นคล้ายจะผนึกทั้งร่างของเขาให้กลายเป็นน้ำแข็ง เจ็บปวดเสียดแทงถึงกระดูก ทว่าแม้แต่แรงจะสั่นยังไม่มี ใบหน้าซีดขาวดุจกระดาษ ปราศจากสีเลือด
เย่จิ่วเฉินก้าวเข้าไป ดึงผ้าที่อุดปากเขาออก แล้วค่อย ๆ คลายเชือกที่มัดร่างเขาทีละน้อยด้วยความอดทนยิ่ง
เหลิ่งเซียวดูคล้ายหุ่นผ้าที่ไร้ชีวิตชีวา ได้แต่นอนแผ่อยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เย่จิ่วเฉินจัดการตามใจ
ตอนเหลิ่งเยวี่ยเดินเข้ามา นางก็เห็นภาพเช่นนี้พอดี
นางไม่เอ่ยปาก ไม่ขัดจังหวะ เพียงพิงกรอบประตูอย่างสุขุมเยือกเย็น สีหน้าไร้อารมณ์ขณะมองดู
นางขอสาบานว่าไม่เคยเป็นสาววายมาก่อนเลย