เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 ข้าต้องการให้พวกเขาทำเช่นนี้
เหลิ่งเยว่จ้องบ่าวรับใช้ทั้งหลายของจวนองค์รัชทายาทด้วยดวงตาสงบนิ่งไร้คลื่น ส่วนคนที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงเอะอะโต้เถียงกับนาง ไม่รู้เพราะเหตุใด พอได้สบสายตาที่ดูสงบนิ่งแต่แท้จริงเย็นเยียบกดดันของเหลิ่งเยว่ ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความหวาดกลัวขึ้นในใจ
ความหวาดกลัวเช่นนั้นประหนึ่งงูพิษหลายตัวขดตัวอยู่ในใจพวกเขา
ครู่หนึ่ง เหลิ่งเยว่ถอนสายตากลับ แล้วหันไปมองพ่อบ้านฟ่าน
เมื่อสบสายตาเหลิ่งเยว่ พ่อบ้านฟ่านก็ไม่ได้รู้สึกดีไปกว่าคนอื่น ทำได้เพียงค้อมกายกล่าวว่า
“พระชายาอ๋องโปรดระงับโทสะ บ่าวรับใช้เหล่านี้เคยชินกับความหละหลวม เป็นบ่าวชราเองที่ละเลยการอบรม ขอพระชายาอ๋องโปรดอภัย
แต่จู่ ๆ พระชายาอ๋องก็กล่าวว่าในจวนองค์รัชทายาทของพวกเรามีไส้ศึก... เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
สีหน้าของพ่อบ้านฟ่านเคร่งขรึมและจริงจัง ดูราวกับเป็นเรื่องจริง