เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377 สิ่งที่ข้าขยับไม่ใช่ดิน แต่เป็นมีด
แสงอรุณเริ่มสว่าง ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากทิศตะวันออก
แม้เป็นฤดูหนาว แม้แสงตะวันจะไม่อาจทำให้ผืนดินที่ถูกปกคลุมด้วยอากาศเย็นอบอุ่นขึ้นได้ แต่ก็ยังนำแสงสว่างมาให้ และขับไล่ราตรีที่ปกคลุมอยู่ให้มลายไปจนสิ้น
จดหมายของนายท่านสือถูกส่งออกจากหวยหยางแล้ว
ค่ำคืนที่ผ่านมา นายท่านสือแทบไม่ได้นอน เขาส่งคนทั้งหมดในจวนสือออกตามหาเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉิน แม้แต่ทหารของที่ว่าการก็เริ่มออกปฏิบัติการ
ข้อหานั้นเรียบง่ายมาก
บุกรุกบ้านเรือนและลักทรัพย์
ค่ำคืนที่ผ่านมา แม้ซ่วนจู้จะหลับสนิท แต่ก็หลับอย่างไม่สงบ
เมื่อกว่าหนึ่งเดือนก่อน หลังจากเขามาถึงที่นี่ได้ไม่นาน ก็ถูกคนของนายท่านสือจับตัวไปขังไว้ในห้องเก็บฟืน ทุกวันนอกจากถูกทุบตีด่าทอแล้ว ยังได้กินข้าวเพียงมื้อเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่คนพวกนั้นทุบตีเขา ต่างสวมเครื่องป้องกันมิดชิด เหลือไว้เพียงดวงตา ราวกับการมีตัวตนของเขาเองเป็นโรคระบาด