เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 376 ข้าจะไม่อิจฉาผู้ใดอีกต่อไป
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของต้าเป่ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น กำหมัดทั้งสองแน่น แผ่นหลังเหยียดตรง
แม้ร่างกายของเขาจะผอมเล็ก ดูอ่อนแอเหลือเกิน
แม้ยามนี้เสื้อผ้าจะขาดรุ่งริ่ง ปกปิดร่างกายแทบไม่มิด ทั้งบนตัวและใบหน้ายังเต็มไปด้วยบาดแผลเล็กใหญ่
แต่ในเวลานี้เขากลับดูราวกับมีพละกำลังและเรี่ยวแรงไร้สิ้นสุด สูงใหญ่และดื้อรั้นยิ่งนัก ความไม่ยินยอมและความแค้นที่ปะทุขึ้นในแววตา มิได้มีต่อเพียงนายท่านสือ จางหวยเหริน หรือพวกที่สังหารคนทั้งหมู่บ้านเท่านั้น
หากยังมีต่อยุคสมัยอันอยุติธรรมนี้ ต่อชะตากรรมอันไม่เป็นธรรมด้วย
เหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินจ้องมองพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของต้าเป่าเงียบ ๆ บรรยากาศเงียบสงัดไปชั่วขณะ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เย่จิ่วเฉินก้าวไปข้างหน้า จ้องมองพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของต้าเป่าแน่วนิ่งด้วยดวงตาดำสนิทลุ่มลึกดุจห้วงเหว
“เจ้าชื่ออะไร?”
“ซ่วนจู้”