เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 374 ยิงธนูนัดเดียวได้นกสองตัว
รอบด้านคือเปลวเพลิงที่ลุกโชน แสงไฟพุ่งสู่ฟากฟ้า ราวกับจะกลืนกินทั้งโลก และราวกับจะเผาผลาญความดีความชั่วทั้งมวลให้มอดไหม้ไปจนสิ้น
เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินยืนอยู่กลางกองเพลิง
เย่จิ่วเฉินกอดเหลิ่งเยวี่ยไว้แน่น ปากพึมพำปลอบโยนนางเสียงเบาไม่หยุด
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว เยวี่ยเอ๋อร์ ไม่เป็นไรแล้ว”
เหลิ่งเยวี่ยไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย และยิ่งไม่คลุ้มคลั่ง นางเพียงอยู่นิ่ง ๆ ในอ้อมแขนเย่จิ่วเฉิน มือทั้งสองกำแขนของเขาแน่น
ในฐานะทหารรับจ้าง นางคุ้นชินกับการเห็นคนเป็นคนตายมานานแล้ว สหายร่วมรบที่เคยอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนก็เคยล้มลงทีละคนต่อหน้าต่อตาและในอ้อมแขนของนาง
เสียใจหรือไม่?
ในช่วงแรกนางเสียใจมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป นางก็เริ่มด้านชาและยอมรับมัน
ชีวิตที่ต้องคลุกคลีกับความตายอยู่บนคมดาบ ทำให้การเกิดแก่เจ็บตายกลายเป็นเรื่องธรรมดาไม่ต่างจากการกินข้าว นอนหลับ หรือเข้าห้องน้ำ