กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 373 สังหารหมู่ทั้งหมู่บ้าน
เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินสบตากันเงียบ ๆ เช่นนั้น อากาศภายในห้องข้างเงียบสงัดและชวนให้ใจหวั่นไหวยิ่งนัก
พลันมีเสียงนุ่มนิ่มเสียงหนึ่งดังขึ้น
“พี่หญิง!”
เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินได้สติ เย่จิ่วเฉินใบหูแดงระเรื่อ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อปกปิดความกระอักกระอ่วนที่ถูกจับได้ ส่วนเหลิ่งเยวี่ยกลับทำหน้านิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหันไปมองเตียงอย่างดุดัน
บนเตียง เอ้อร์โก่วไม่รู้ลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ร่างอ้วนกลมนั่งขยี้ตาพลางมองเหลิ่งเยวี่ย
“มีอะไร?”
“ข้าอยากนอนกับพี่หญิง”
“ฝันไปเถอะ!”
เหลิ่งเยวี่ยสวนกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “นอนลงไป นอนคนเดียว เร็วเข้า อย่ามัวชักช้า”