เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372 จะไม่เสียดายและเสียใจภายหลังหรือ?
มื้อนั้นที่เหลือดำเนินไปในบรรยากาศประหลาดและอึดอัด ทั้งอึดอัดแต่ก็ยังรักษามารยาท
หลังรีบกินมื้อเย็นเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านก็จัดห้องปีกให้เหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉิน แล้วกำชับให้ทั้งสองพักผ่อนแต่หัวค่ำ
เดิมทีมารดาเอ้อร์โก่วกับต้าโหนวเอ้อร์หนิวก็จะกลับบ้านแต่หัวค่ำเช่นกัน ทว่าไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร หลี่เอ้อร์โก่วก็ไม่ยอมกลับ ยืนกรานจะนอนกับเหลิ่งเยว่ให้ได้ มารดาเอ้อร์โก่วพูดอย่างไรก็ไม่ได้ผล สุดท้ายจึงจำใจยอม
ผลคือเอ้อร์โก่วไม่กลับ ต้าอาก็ไม่กลับ เมื่อเอ้อร์โก่วกับต้าอาไม่กลับ ต้าป่าวก็ไม่กลับด้วย
ท้ายที่สุด เหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินจึงพาเด็กทั้งสามพักอยู่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน
ราตรีมืดมิด
แสงจันทร์ขาวกระจ่างและบริสุทธิ์ ราวกับความชั่วร้ายทั้งปวงในโลกนี้ไม่อาจแปดเปื้อนได้
อย่างไรเสียเอ้อร์โก่วกับเด็กคนอื่น ๆ ก็ยังเป็นเด็ก เล่นซุกซนกันอยู่พักหนึ่งก็หลับไป
เหลิ่งเยว่มองเด็กทั้งสาม ในใจรู้สึกซับซ้อนอยู่ชั่วขณะ