เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 369 พี่หญิง ท่านอย่ายิ้มเลยดีกว่า
หลี่เอ้อร์โก่วกอดขาเหลิ่งเยวี่ยแน่นไม่ยอมปล่อย ดวงตากลมโตดำสนิทยังมีน้ำตาคลออยู่ ทว่าเขากลับจ้องเหลิ่งเยวี่ยเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยการวิงวอนและร้องขอ
“พี่หญิง ท่านเป็นคนดี ช่วยข้าด้วย ช่วยต้าป่าวด้วย เขาเป็นคนของคฤหาสน์หลิ่ว ผู้ใหญ่บ้านต้องเผาเขาตายแน่ พี่หญิงช่วยข้าด้วย ท่านเก่งกาจถึงเพียงนั้น ข้ารู้ว่าท่านต้องมีวิธีแน่”
แม้เหลิ่งเยวี่ยยังคงขึงหน้าไร้สีหน้า ทว่าแววตากลับคล้ายมีบางสิ่งอ่อนโยนลง
ร่างกายและท่าทางของเหลิ่งเยวี่ยแข็งเกร็งอยู่เล็กน้อย นางค่อย ๆ แกะมือหลี่เอ้อร์โก่วที่กำเสื้อนางทีละนิ้ว เมื่อแกะออกแล้วก็เดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
หลี่เอ้อร์โก่วกัดฟันแน่น มองแผ่นหลังของเหลิ่งเยวี่ย แสงแห่งความหวังในดวงตาค่อย ๆ มืดลง
พี่หญิงคนนี้ไม่ยอมช่วยเขาหรือ?
โทษตัวเองแท้ ๆ เมื่อครู่พูดไม่ดี นางถึงได้โกรธและไม่ยอมช่วย
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!