กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 368 หลี่เอ้อร์โก่ว
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือจู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบงันลง
ที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าคือ อีกาบนต้นไหวเก่าตรงปากหมู่บ้านที่ถูกเหลิ่งเยวี่ยขู่จนบินหนีไปก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่าตอนนี้โผล่มาจากไหน มันกระพือปีกบินวนอยู่เหนือศีรษะนาง พลางร้อง “กา ๆ” เสียงดังได้จังหวะยิ่งนัก
ในใจเหลิ่งเยวี่ยสบถว่า “แม่งเอ๊ย” เมื่อครู่เพิ่งถูกเด็กตัวแสบเยาะเย้ยว่าไม่มีความรู้ ตอนนี้แม้แต่นกบ้าตัวหนึ่งก็ยังมาร่วมวงอีกหรือ?
คิดแล้วเหลิ่งเยวี่ยก็เงยหน้าขึ้นอย่างสุขุมไม่เร่งร้อน ไม่เกรงใจที่จะส่งสายตาเย็นชาไร้เยื่อใยใส่อีกาที่กวนประสาทและน่าถูกตีเหนือศีรษะ สายตานั้นเย็นเยียบราวกับจะแช่แข็งคน...ไม่สิ แช่แข็งนกให้กลายเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา