เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 362 ความงามของข้าปิดไม่มิด
ฟ้าเริ่มมืดลง ท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนใสแต่เดิม บัดนี้ถูกสีเทาตะกั่วเข้ามาแทนที่
เหล่าทหารเดินทางมาครึ่งวันแล้ว ยังพอไหว ส่วนหมอหลวงที่ปกติอยู่แต่ในสำนักหมอหลวง ไม่เคยเดินทางไกลเช่นนี้และต้องเดินทางนานขนาดนี้ ร่างกายย่อมทนไม่ไหว หลังจากกินข้าวแล้ว พวกเขาจึงพากันกลับห้องไปพักผ่อน
ประตูห้องของเย็นเยว่กับเย่จิ่วเฉินปิดสนิท เยว่เฉิงเฝ้าอยู่ด้านนอกด้วยท่าทางเคร่งขรึมยิ่ง
เสี่ยวเอ้อร์หิ้วกาน้ำขึ้นมาชั้นสอง มองเห็นเยว่เฉิงอยู่ไกล ๆ ก็ปรับสีหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา
“หยุด! จะทำอะไร?”
เสี่ยวเอ้อร์เดินมาถึงหน้าห้องก็ถูกเยว่เฉิงขวางไว้อย่างไม่ไว้หน้า
เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มประจบ “ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากเถ้าแก่ ให้มาเติมน้ำร้อนให้ท่านลูกค้าทั้งหลาย”
“ไม่ต้องการ!”
เยว่เฉิงตอบอย่างเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการ เสี่ยวเอ้อร์เหลือบมองเข้าไปในห้องแล้วจึงยิ้ม