เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 359 เลิกยิ้มได้แล้ว ดูแย่กว่าร้องไห้อีก
ระหว่างทางไปแดนเหนือไม่มีหิมะตก แต่ยามนี้เป็นฤดูหนาว ทิวทัศน์ที่เคยเขียวชอุ่มงดงามและเปี่ยมชีวิตชีวา บัดนี้กลับร่วงโรยเงียบเหงา
เจียงทิงไป๋ยืนอยู่นอกรถม้าของเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉิน เบื้องหลังคือทิวทัศน์อันเงียบเหงา บนใบหน้าคือความกระอักกระอ่วน
ในจังหวะนั้นเอง ยังมีอีกาที่ไม่รู้กาลเทศะตัวหนึ่งกระพือปีกบินผ่านเหนือศีรษะเจียงทิงไป๋อย่างสบายอารมณ์ ขณะบินก็ยังไม่ลืมส่งเสียงร้องให้เข้ากับบรรยากาศสองสามครั้ง
“กา—กา—กา—”
เจียงทิงไป๋ “……”
พี่อีกา ข้าขอบคุณท่านมาก
ขณะที่เจียงทิงไป๋สูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ และเตรียมใจจะเอ่ยถามอีกครั้งอย่างอดทน ประตูรถม้าตรงหน้าก็ถูกผลักเปิดกะทันหัน แล้วเจียงทิงไป๋ก็เห็นใบหน้านิ่งไร้อารมณ์ของเหลิ่งเยวี่ยปรากฏขึ้นตรงหน้า
น่าเสียดายที่เหลิ่งเยวี่ยไม่แม้แต่จะเหลือบมองเจียงทิงไป๋ อีกทั้งไม่มีผู้ใดมาปรนนิบัติ นางเพียงเขย่งปลายเท้า กระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วลงถึงพื้นอย่างมั่นคง