เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 358 ช่างเถิด ไม่ดิ้นรนแล้ว
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินถ้อยคำแปลกประหลาด ซึ่งไม่เคยได้ยินมาก่อนจากปากของเหลิ่งเยวี่ย แต่ทุกครั้งที่ได้ยิน เย่จิ่วเฉินก็อดชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้
เมื่อมองเจียงสิงเลี่ยกับเจียงทิงไป๋ ก็เห็นทั้งคู่มีสีหน้ามึนงง ไม่เข้าใจอะไรเลย
เผชิญหน้ากับความประหลาดใจของทั้งสาม เหลิ่งเยวี่ยยังคงสงบนิ่ง ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
“อย่าใส่ใจรายละเอียดพวกนั้นเลย”
นางเว้นจังหวะ ก่อนกล่าวต่อ “เราเพิ่งเข้าพิธีวิวาห์กันได้สามวัน เจ้าก็จะออกไปเที่ยวคนเดียว ทิ้งให้ข้าอยู่บ้านเฝ้าห้องหออย่างเดียวดาย เจ้าคิดอย่างไรของเจ้า? เบื่อชีวิตแล้วหรือ?”
เย่จิ่วเฉิน “……”
แม้จะรู้สึกว่าฟังดูไม่มีเหตุผลเท่าไร แต่กลับเถียงไม่ออกอยู่ดี
เจียงสิงเลี่ยกับเจียงทิงไป๋เองก็ไม่ได้เข้าใจความหมายของถ้อยคำบางคำที่เหลิ่งเยวี่ยพูดนัก แต่เมื่อปะติดปะต่อกันแล้ว ก็พอจะเข้าใจใจความโดยรวมได้
“พระชายาอ๋อง!”