เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 354 ทุกอย่างกระจ่างแล้ว
แผ่นหลังของฮองเฮาเฟ่ยตั้งตรง นางหันหลังให้เจียงสิงเลี่ย ย่างก้าวมั่นคง สง่างามและสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง ก่อนเดินออกจากห้องทรงพระอักษรทีละก้าว พ้นไปจากสายตาของเจียงสิงเลี่ย
เจียงสิงเลี่ยกำหมัดแน่น ขมวดหว่างคิ้วมุ่น ราวกับมีม่านหมอกปกคลุม
ดวงตาคมกริบจ้องยาเม็ดที่ส่งกลิ่นหอมบนโต๊ะเขม็ง สุดท้ายก็ยื่นมือไปคว้ามาอย่างหยาบกระด้างแล้วยัดเข้าปาก
น่าแปลกที่ศีรษะซึ่งแทบจะแตกอยู่แล้วกลับทุเลาลงทันทีเมื่อยาเม็ดแตะลิ้น
เจียงสิงเลี่ยหลับตา รู้สึกสบายไปทั้งร่าง ราวกับสายลมอุ่นสดชื่นสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์
ม่านหมอกดำที่อัดแน่นอยู่หว่างคิ้วก็ค่อย ๆ สลายไปโดยไม่รู้ตัว
……
เย่จิ่วเฉินครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวังวันนี้ตลอดทาง
ความคิดและข้อสันนิษฐานมากมายพรั่งพรูเข้ามาในสมอง แต่ก็ยังเหมือนขาดบางสิ่งที่จะเชื่อมความคิดและข้อสันนิษฐานทั้งหมดเข้าด้วยกัน