เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 เหตุใดต้องทำให้ต่างฝ่ายต่างลำบากใจ
เย่จิ่วเฉินยืนอยู่กับที่ เม้มริมฝีปากบาง ดวงตาดำสนิทราวกับอินทรีราตรีลึกล้ำ เวลานี้กลับปั่นป่วนดุจคลื่นคลั่งใต้ทะเลลึก ลึกลับยากหยั่งถึง
เยว่เฉิงเห็นเช่นนั้นก็อดก้าวเข้าไปถามเสียงเบาไม่ได้
“นายท่าน มีเรื่องอันใดหรือขอรับ?”
สายตาของเย่จิ่วเฉินยังคงจับอยู่ที่ฮองเฮาเฟ่ย เขาครุ่นคิดเล็กน้อย
เย่จิ่วเฉินไม่ได้ตอบคำถามของเยว่เฉิง แต่ก้าวเท้าเดินกลับไปทางห้องทรงพระอักษรอีกครั้ง
เยว่เฉิงมีสีหน้าฉงน แต่ไม่ได้ถามต่อ เพียงติดตามเย่จิ่วเฉินไปข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ
ภายในห้องทรงพระอักษร
เวลานี้เจียงสิงเลี่ยปวดศีรษะหนักขึ้นเรื่อย ๆ ข้าวของบนโต๊ะถูกปัดลงไปกองกับพื้นจนหมด เหลียนอิ๋งได้แต่ยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ด้วยความหวาดผวาและระมัดระวังทุกฝีก้าว ทว่าจนปัญญาจะทำสิ่งใด
ฮองเฮาเฟ่ยดูราวกับเห็นจนชิน นางก้าวผ่านข้าวของที่กระจัดกระจายบนพื้นอย่างมั่นคง เดินมาหยุดข้างกายเจียงสิงเลี่ย