เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 352 พิษหรือ?
ใบหน้าเจียงสิงเลี่ยเผยความยินดีอย่างเห็นได้ชัด ม่านหม่นและโทสะเกรี้ยวกราดก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น เขาถึงกับลุกพรวด เดินอ้อมโต๊ะตรงมาหาเย่จิ่วเฉิน
เหลียนอิ๋งเฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้
สรรพสิ่งในโลกนี้ช่างเป็นดังคติที่ว่า สิ่งหนึ่งย่อมสยบอีกสิ่งหนึ่ง น้ำเกลือแตะเต้าหู้ก็จับตัว
ลองนึกถึงจักรพรรดิซีเหลียงผู้วางอำนาจเหนือผู้คน พูดคำไหนคำนั้น เด็ดขาดในการเข่นฆ่า และเหยียดมองสรรพชีวิตในยามปกติ แค่เห็นเย่จิ่วเฉินกลับยิ้มออกมาอย่างห้ามตนเองไม่ได้
ต้องรู้ว่า นอกจากนายท่านเม่ยในปีนั้น ก็ไม่เคยมีผู้ใดได้รับการปฏิบัติเช่นนี้อีก
น่าเสียดายที่เย่จิ่วเฉินกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับความกระตือรือร้นและยินดีของเจียงสิงเลี่ย
“ข้าน้อยคารวะฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี”
เสียงที่ฟังไม่ใส่ใจนักดังขึ้น เจียงสิงเลี่ยเดินมาถึงเบื้องหน้าเย่จิ่วเฉิน กำลังจะยื่นมือไปประคองแขนเขา แต่เมื่อได้ยินเสียงนั้น การเคลื่อนไหวก็พลันชะงักค้างกลางอากาศ