กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 351 จู่ ๆ ก็อยากร้องไห้ฮือ ๆ
เมื่อตัดสินใจเช่นนี้แล้ว เจียงทิงไป๋ก็ยืดหลังตรงขึ้นอีกเล็กน้อย
“เข้ามา!”
เขาเอ่ยสองคำอย่างทรงอำนาจ ประตูห้องก็เปิดออกตามเสียง เจียงทิงไป๋หันไปมองตามเสียง แต่คนที่เห็นกลับเป็นอู๋จิง ไม่ใช่เหลิ่งเยวี่ยอย่างที่จินตนาการไว้
อู๋จิงมีสีหน้าเรียบเฉย วางตัวสง่าผ่าเผยไม่ยโสไม่ต่ำต้อย นางเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงทิงไป๋ แล้วยอบกายคำนับอย่างแช่มช้อย
“ทำให้องค์รัชทายาทต้องลำบากอยู่ตลอดคืน คนของพระองค์รออยู่ที่หน้าประตูหมดแล้ว บ่าวผู้น้อยจะพาพระองค์ออกไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
เจียงทิงไป๋ “???”
เจียงทิงไป๋รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพลิกกลับตาลปัตร
อะไรนะ?
เหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินไม่มาด้วยตนเองก็แล้วไปเถิด แต่นี่ถึงกับจะให้เขาจากไปเช่นนี้เลยหรือ?