เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 จะจากไปเช่นนี้ไม่ได้
เย่จิ่วเฉินคลุมเสื้อคลุมไว้อย่างลวก ๆ หลวมโพรก แม้ในวันที่หนาวเหน็บที่สุดของฤดูหนาวเช่นนี้ เขาก็ดูราวกับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นแม้แต่น้อย
เพราะตัวเขาเองก็เย็นชาอยู่แล้ว
ในเวลานี้ เมื่อได้ยินคำพูดของเหลียนอิ๋ง มุมปากขวาของเย่จิ่วเฉินก็ยกขึ้นเฉียง ๆ อย่างเคยชิน ดวงตาดำสนิทราวกับนิลพลันปั่นป่วนราวเกลียวคลื่นยักษ์ก่อนคลื่นสึนามิจะถาโถม
แม้จะอยู่ห่างกัน แม้เย่จิ่วเฉินไม่ได้พูดหรือทำอะไร เพียงยืนเงียบ ๆ มองเหลียนอิ๋ง แต่เหลียนอิ๋งก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันแข็งแกร่งอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งถาโถมท่วมฟ้าดินเข้ามาจากทุกสารทิศ กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก
เหลียนอิ๋งสะดุ้งเฮือกในใจ
ท่านผู้นี้คงไม่ไปสินะ
แต่เจียงสิงเลี่ยมีพระบัญชาแล้ว หากเขาพาคนไปไม่ได้ เกรงว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ศีรษะของเขายังอยู่บนบ่า
เมื่อคิดเช่นนั้น เหลียนอิ๋งก็รีบรวบรวมสติ งัดไม้ตายออกมา