กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 343 ใครว่า ข้าสู้เพียงลำพัง?
เจียงทิงไป๋ค่อย ๆ เดินเข้ามา ทุกย่างก้าวเหยียบย่ำหิมะจนเกิดรอยเท้าลึก ส่งเสียงดังกรอบแกรบ
หนิงเซียงใจพลันตึงเครียด
เขาตามมาทันเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
แล้วเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินเล่า?
หนิงเซียงกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่ทันสังเกตเห็นคนทั้งสองที่นั่งเคียงกันอยู่บนหลังคา
เหลิ่งเยว่ยังคงมีสีหน้าหน้านิ่งเช่นเดิมไม่เปลี่ยน
เฮ้อ ช้าเกินไปแล้ว
เย่โม่หานกับหนิงเซียงมัวแต่หวานชื่นกันจนละครรักฉายจบไป 1 ตอนแล้ว เจ้าเพิ่งจะโผล่มา มัวไปทำอะไรอยู่?
ที่บอกว่าอย่าเที่ยวเตร่ไปเรื่อย ความจริงก็แค่อยากให้เจ้าเที่ยวเตร่ไปเรื่อยนั่นแหละ