เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 342 ทุกหนแห่งที่ไปล้วนเป็นชะตากำหนด
เหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินนั่งยอง ๆ อยู่บนหลังคา จ้องตากันตาค้าง
ในป่าดอกเหมย หนิงเซียงเบิกดวงตางดงาม แววตาวูบไหว มองเย่โม่หานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมด้วยความเหลือเชื่อ เขาคุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้าเหลือเกิน
เป็นภาพลวงตาหรือ?
หรือว่านางฟังผิดไป?
ความคิดของหนิงเซียงฉายอยู่บนใบหน้าทั้งหมด เมื่อต้องอยู่ต่อหน้าเย่โม่หาน นางไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ต่อให้มีสิ่งใดปิดบังอยู่ เย่โม่หานก็ยังฉีกหน้ากากของนางและมองทะลุได้อย่างง่ายดายเสมอ
หลังนิ่งไปครู่หนึ่ง เย่โม่หานก็ก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว ลดระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง
หัวใจหนิงเซียงหดเกร็งอย่างรุนแรง
การเข้าใกล้ของเย่โม่หานแฝงแรงกดดันทรงอำนาจไว้โดยไม่รู้ตัว จนบรรยากาศรอบข้างคล้ายเบาบางลง
“เจ้ายินดีไปจากที่นี่กับข้าหรือไม่?”