เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 344 เรื่องของบุรุษ สตรีจะมาสอดมือทำไม?
หิมะโปรยปรายเต็มฟ้า ปลิวละล่องไปทั่ว ระหว่างฟ้าดินเหลือเพียงสีขาวโพลน
เหลิ่งเยว่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเย็นชาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดวงตาก็สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ยากจะหยั่งรู้ว่ายามนี้นางกำลังคิดอะไร
ดวงตาคู่หนึ่งของเย่จิ่วเฉินจับจ้องเหลิ่งเยว่แน่วแน่ แววตาดำล้ำลึก ราวกับต้องการมองทะลุร่างของนางไปถึงส่วนลึกในดวงวิญญาณ
หลังจากถามเพียงคำถามเดียว นางก็ไม่ถามอะไรอีก
ส่วนเขาก็ตอบเพียงประโยคนั้น แล้วไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
แต่เย่จิ่วเฉินเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งอยู่ในใจ
เหตุที่วันนี้เหลิ่งเยว่ทำสิ่งต่าง ๆ มากมายซึ่งคนทั่วไปไม่อาจเข้าใจ ทั้งยังเป็นสิ่งที่ปกตินางไม่มีวันทำ ก็ล้วนเป็นเพราะเขา
“แม่นางเหลิ่ง ตี้จวินถามว่า พวกเรายืนอยู่ฝ่ายเดียวกันหรือไม่”
เห็นเหลิ่งเยว่ยืนนิ่งอยู่บนหลังคาอย่างสงบ ไม่มีท่าทีจะตอบ เจียงทิงไป๋จึงยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีเจตนาร้าย แล้วตะโกนถามอีกครั้ง