เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341 ประโยคไหน?
ท้องฟ้ามืดครึ้มและหม่นหมอง มองไม่เห็นทั้งแสงจันทร์และดวงดารา
เย่โม่หานเดินมาถึงใจกลางป่าดอกเหมยแล้วหยุดลง ก่อนหันไปมองหนิงเซียงที่เดินตามหลังมาตลอด
เพราะคาดเดาได้ว่าเจียงทิงไป๋คงไม่ปล่อยเย่โม่หานจากไปง่าย ๆ อีกทั้งการกระทำของเหลิ่งเยว่กับเย่จิ่วเฉินในวันนี้ก็ดูแปลกพิกลจนยากจะเข้าใจ นางจึงอ้างว่าจะมาส่งเขา แล้วเดินตามออกมา
ความตั้งใจจะมาส่งเขาจริง ๆ
ความตั้งใจจะเตือนให้เขาระวังตัวก็จริงเช่นกัน
และความตั้งใจที่จะมองเขาให้ดี กอดเขาเป็นครั้งสุดท้ายอีกครั้งก็เป็นเรื่องจริง
ดังนั้นตลอดทางจากห้องอาหาร หนิงเซียงจึงเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างหลังเย่โม่หาน มองแผ่นหลังสูงโปร่งของเขาเช่นวันวาน ราวกับเพียงเดินตามและมองเขาเช่นนี้ นางก็จะรู้สึกอุ่นใจ
แต่ตอนนี้ ในชั่วขณะนี้ เย่โม่หานพลันหันกลับมาอย่างไร้วี่แววล่วงหน้า ใช้ดวงตาคู่นั้นที่เพียงมองแวบเดียวก็ไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต จ้องมองหนิงเซียงอย่างลึกซึ้ง