กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 340 ในที่สุดก็เรียนรู้ที่จะขยับเอง
เย่โม่หานกล่าวจบ ก็มองเหลิ่งเยว่ด้วยแววตาซับซ้อนและลุ่มลึก ก่อนจะจ้องนางอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยกจอกขึ้นแหงนหน้าดื่มรวดเดียวจนหมด
ดวงตาของหนิงเซียงเบิกกว้าง จ้องเย่โม่หานไม่กะพริบ
เมื่อครู่เขาพูดอะไรกับเหลิ่งเยว่หรือ?
เลี้ยงส่งหรือ?
มิน่าเล่า!
ชั่วขณะนั้นหนิงเซียงพลันเข้าใจขึ้นมา เหลิ่งเยว่ไม่มีทางยกโทษให้นางเรื่องที่ผ่านมา ยิ่งไม่มีทางให้เกียรติเจียงทิงไป๋ ดังนั้นอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะนี้ ที่แท้ก็เตรียมไว้ให้เย่โม่หาน
เย่โม่หานกำลังจะไปแล้ว!
“ท่านจะไปหรือ?”
อารมณ์ที่หนิงเซียงอดกลั้นมาตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นเย่โม่หานวางจอกสุราลง