กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 339 เหลิ่งเยวี่ย ลาก่อน!
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารพลันกลายเป็นประหลาดขึ้นมา
คำพูดของเหลิ่งเยวี่ยทำให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
พวกเขาควรพูดอะไรดี?
เหลิ่งเยวี่ยนั่งกินอาหารและดื่มสุราอยู่ที่โต๊ะอย่างไม่สนใจใคร ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มองอะไรกัน?
ทำเป็นไม่ถือโทษกันดูวางท่าเกินไป ไม่เหมาะกับข้า!
เย่จิ่วเฉินมองเหลิ่งเยวี่ยด้วยความรักเอ็นดู ราวกับไม่ว่าข้างกายจะมีคนอยู่มากเพียงใด ตราบใดที่มีเหลิ่งเยวี่ยอยู่ ในสายตาของเขาก็ไม่มีที่เหลือให้ผู้อื่นอีก
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความเงียบที่เกิดขึ้นกะทันหัน
ใบหน้าหนิงเซียงเขียวคล้ำ ฟันขบกัดริมฝีปากล่าง ดวงตาเย็นเยียบจับจ้องเหลิ่งเยวี่ยตรง ๆ