เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 แล้วตอนนี้เจ้ากำลังทำอะไรอยู่
รถม้าค่อย ๆ หยุดลงหน้าคฤหาสน์ หนิงเซียงเดินตามรถม้ามาตลอดทาง ระยะทางจากจวนองค์รัชทายาทถึงคฤหาสน์ไม่ได้ใกล้เลย เดินตามมาจนถึงตอนนี้ นางดูเหน็ดเหนื่อยและซอมซ่ออยู่บ้าง
ปกติหนิงเซียงไม่เคยต้องหยิบจับสิ่งใดด้วยตนเอง ฝ่าเท้าก็แทบไม่เคยแตะฝุ่น บัดนี้เส้นผมเริ่มยุ่งเหยิง ทั้งที่เป็นฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ แต่หน้าผากและขมับกลับชุ่มเหงื่อ รองเท้าบนเท้าเปื้อนโคลนกับน้ำหิมะ เดินมานานถึงเพียงนี้ย่อมไม่อาจให้ความอบอุ่นได้อีก แต่นางกลับคล้ายไม่รู้สึกตัว สีหน้ามุ่งมั่น สายตามองตรงแน่วแน่
ในเวลานี้ เมื่อยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ นางรู้สึกถึงความร้อนใจรอคอยยิ่งกว่าใคร แต่ก็ยังฝืนอดกลั้นไว้
นางเพียงอยากเห็น อยากเห็นว่าเย่โม่หานสบายดีหรือไม่ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
นับจากนี้ไป นางจะกลายเป็นหมากของเจียงทิงไป๋อย่างสมบูรณ์ เป็นหมากที่เชื่อฟัง
คิดถึงตรงนี้ หนิงเซียงก็กำมือทั้งสองข้างที่หนาวจนซีดขาวแน่น ข่มแรงปรารถนาในใจไว้สุดกำลัง