กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 ไม่เคยขอบคุณสวรรค์มากถึงเพียงนี้มาก่อน
ไปเยี่ยมหรือ?
สิงอวิ๋นยืนอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง…ไม่สิ งุนงงถึงสิบเท่า
แต่จังหวะนั้นเอง เย่เฟิงเหมียนกลับหันมามอบรอยยิ้มลึกลับและชวนขนลุกให้สิงอวิ๋น
สิงอวิ๋น “……”
ทำไมรู้สึกว่าน่าขนลุกอยู่หน่อย ๆ
“นายท่าน พวกเราจะไปเยี่ยมใครกันหรือขอรับ? ท่านไม่ได้บอกหรือว่าไม่ใช่ฝีมือท่าน?”
เจียงทิงไป๋ไม่อยากตอบ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนก่อนหน้าที่ถามข้ามากมายเช่นนี้ ตอนนี้อยู่ที่ใด?”
สิงอวิ๋นครุ่นคิด จากนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม “นายท่าน ฟ้ามืดแล้ว พวกเรารีบออกเดินทางกันเถิดขอรับ”