เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 336 อย่ารักใครอีก นอกจากตัวเจ้าเอง
เย่เฟิงเหมียนกำเสื้อของเย่โม่หานไว้แน่นด้วยสองมือ ราวกับรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ในร่าง จึงฝืนพูดจบประโยคเหล่านั้นได้ จากนั้นก็ไออย่างรุนแรงอีกครั้ง เลือดแดงฉานบาดตาไหลทะลักออกจากริมฝีปากไม่หยุด ราวกับชีวิตของเขาในเวลานี้ที่กำลังไหลจากไปอย่างไม่อาจหยุดยั้ง
เย่โม่หานลนลาน เขาลนลานไปหมดแล้ว
“น้องเจ็ด อย่าพูดอีกเลย อย่าพูด ข้าขอร้องเจ้า…”
ขณะที่พูด น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูลงมาตามแก้ม
เย่เฟิงเหมียนกลับยิ้ม
“ในที่สุด…เจ้าก็เรียกข้าว่าน้องเจ็ดอีกครั้ง…”
เย่เฟิงเหมียนสูดหายใจลึก ก่อนพูดต่อ “ข้าดีใจที่ผู้ได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิคือเจ้า เดิมทีข้าคิดจะคอยปกป้องเจ้าเงียบ ๆ ช่วยให้เจ้าทำการใหญ่สืบไปหมื่นปี
แต่เจ้ากลับไปรักสตรีคนนั้น
หากนางรักเจ้า ข้าก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น แต่นางไม่ได้รักเจ้า แถมยังทำให้เจ้าขาดสติ มีจุดอ่อน