เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 335 ใจข้า เจ้าหาเข้าใจแม้แต่น้อยหรือ
วันนี้เมืองหลินอันดูเงียบสงบเป็นพิเศษ หลังหิมะตก โลกทั้งใบก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเงินขาว
ในเรือนหยกโปรยยังคงมีกลิ่นคาวเลือดชวนคลื่นเหียนลอยอวล พื้นดารดาษด้วยศพและเศษถ้วยชามโต๊ะเก้าอี้ กลายเป็นภาพความโกลาหลยุ่งเหยิง
ทว่าภาพนั้นไม่อาจดึงดูดสายตาของใครได้ เพราะในเวลานี้ทุกคนต่างจับจ้องไปยังกลางเวที
เย่เฟิงเหมียนยืนหันหน้าเข้าหาทุกคน แผ่นหลังตั้งตรง ทว่าหน้าอกชุ่มโชกไปด้วยเลือดจนแดงฉาน ราวกับดอกไม้บานสะพรั่งสีสดสะดุดตา
ใบหน้าหล่อเหลาเหนือสามัญของเขาในยามนี้มีรอยยิ้มโล่งใจลึกซึ้ง หยาดน้ำใสเอ่อคลอที่หางตา รับส่งกันจนเกิดความงามเศร้าอันแปลกตา
ด้านหลัง กระบี่ที่แทงทะลุร่างเขายังคงปักคาอยู่
มือข้างหนึ่ง มือซีดขาวที่สั่นเทา กำลังค่อย ๆ เคลื่อนออกจากด้ามกระบี่