เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 331 ขอโทษที่ให้เจ้ารอนาน
เย่โม่หานไม่สนใจคมศัสตราที่จ่ออยู่กลางแผ่นหลัง จู่ ๆ ก็เดินออกมายืนตรงหน้าเย่เฟิงเหมียน การกระทำนี้ทำให้เย่เฟิงเหมียนประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
เย่เฟิงเหมียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องดวงตาดำสนิทของเย่โม่หานอยู่ชั่วอึดใจ แล้วจึงยิ้มอย่างมีนัย
“พี่สี่มาซักถามข้าเพื่อภรรยาของน้องเก้าหรือ?”
พี่สี่ น้องสะใภ้ของน้องเก้า
เพียงไม่กี่คำ สองคำเรียก กลับทำให้ร่างของเย่โม่หานสะท้านวูบ ถ้อยคำที่จ่ออยู่ริมฝีปากพลันติดค้างในลำคอ
เขารู้แล้ว!
เขารู้ทุกอย่าง ทั้งตัวตนของตน ตัวตนของเหลิ่งเยวี่ย หรือแม้แต่เรื่องที่เหลิ่งเยวี่ยไม่อยู่ทั้งคืนเมื่อวาน แล้วเพิ่งกลับมาในวันนี้ รวมถึงรอยบนลำคอที่เผยให้เห็นเลือนรางจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ ล้วนคอยย้ำเตือนและบอกเขาอย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่จะทำอย่างไรได้เล่า?
เขาควบคุมตัวเองไม่ได้เลย