เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 ความแค้นเป็นเรื่องจริง ความรักก็เป็นเรื่องจริง
หร่านหลีเคยนึกภาพการพบเหลิ่งเยวี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นในสถานการณ์เช่นนี้
เสียงดนตรีหยุดลงแล้ว การร่ายรำก็หยุดลงแล้ว โลกทั้งใบเสมือนเงียบงันลงในชั่วขณะนี้ เพียงเพราะการปรากฏตัวของเหลิ่งเยวี่ย
รอบกายนางมีผู้คนนั่งอยู่กลุ่มหนึ่ง พื้นเต็มไปด้วยถ้วยจานที่ระเกะระกะยุ่งเหยิง เบื้องหลังยังมีคนเอากระบี่มาจ่อและจับนางเป็นตัวประกัน
แต่เหลิ่งเยวี่ยยืนอยู่ไกลออกไป ถือกระบี่อ่อน สีหน้าเย็นชา ดวงตาสีอำพันคล้ายพลังเหมันต์ที่สั่งสมอยู่ใต้สระน้ำเย็นยะเยือกมานับหมื่นปี หนาวเย็น เยือกเย็น สะกดขวัญผู้คน
นางยืนอยู่เช่นนั้น ดูคล้ายใกล้แต่ก็คล้ายห่างไกลเหลือเกิน ประหนึ่งราชันผู้ก้าวลงจากยอดเขาหิมะ ท่วงท่าเหยียดมองสรรพชีวิต จ้องมองตนจากระยะไกล
ชั่วพริบตา!
เพียงชั่วพริบตานี้ หร่านหลีก็รู้ว่าตนแพ้อีกแล้ว