เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332 เจ้ายังทำอะไรอีก
ราวกับว่าในชั่วขณะนี้ โลกทั้งใบเงียบสงัดลง
คนรอบข้างไม่มีอยู่ การสังหารและกลิ่นคาวเลือดไม่มีอยู่ เย่เฟิงเหมียนไม่มีอยู่ ไม่มีสิ่งใดเลย
ในเวลานี้ มีเพียงเหลิ่งเยวี่ยกับเย่จิ่วเฉินที่ยืนประจันหน้ากันและสบตาอย่างลึกซึ้ง
ในเวลานี้ โลกของเหลิ่งเยวี่ยมีเพียงเย่จิ่วเฉิน นางจึงถามเย่จิ่วเฉินด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่ไม่เคยใช้มาก่อน ถ้อยคำที่ทำลายภาพลักษณ์ยอดคนของตน ด้วยความกระเง้ากระงอดว่าเหตุใดเขาถึงเพิ่งมา
ในเวลานี้ โลกของเย่จิ่วเฉินก็มีเพียงเหลิ่งเยวี่ย เขาจึงไม่ใส่ใจคนข้างกายที่ล้มลงกับพื้นได้ทุกเมื่อ ไม่สนใจกลิ่นคาวเลือดคล้ายสนิมที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ แล้วเอ่ยกับเหลิ่งเยวี่ยอย่างลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดว่า ขอโทษที่ให้เจ้ารอนาน
เหลิ่งเยวี่ยนิ่งเงียบไปสองวินาที อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดในใจกลับสลายหายไปหลังเย่จิ่วเฉินพูดจบ
ราวกับหมอกควันที่เพียงสายลมพัดผ่านเบา ๆ ก็จางหายไป
และเย่จิ่วเฉินก็คือสายลมสายนั้น