เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329 ขอโทษท่านปู่ของเจ้า
ขาวโพลน!
มองไปทั่วเมืองหลินอัน ทุกแห่งล้วนขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ทั้งต้นไม้ หลังคา พื้นดิน…ทุกสิ่งทุกอย่างขาวโพลนราวกับเงียบงันไร้เสียง
หิมะหนาปกคลุมลงมา ราวกับสามารถฝังความอัปลักษณ์และบาปทั้งปวงในโลกนี้ไว้ใต้ผืนดิน ไม่เหลือร่องรอย
ประหนึ่งว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
บรรยากาศภายในลั่วอวี้เซวียนยามนี้ดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง
เสียงดนตรีที่ล่องลอยอยู่ในอากาศยังคงเป็นบทเพลงที่บรรเลงกันเป็นปกติภายในลั่วอวี้เซวียน เหล่าสตรีบนเวทีก็ยังคงร่ายรำและแสดงต่อไป
เย่เฟิงเหมียน เย่โม่หาน หร่านหลี ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง เหลิ่งฉือ หร่านหลี เหลิ่งเซียว รวมถึงท่านแม่เฝิงกับหลัวเสี่ยวอวี้ ต่างนั่งอยู่ตรงที่นั่งใกล้เวทีที่สุด เพียงแต่ยกเว้นเย่เฟิงเหมียนแล้ว สีหน้าของคนอื่นล้วนเคร่งขรึมและหนักใจอยู่บ้าง
เย่เฟิงเหมียนกินดื่มตามสบาย มองเวทีด้วยแววตายิ้มแย้มชื่นชม ดูแล้วไม่ต่างจากวันปกติ ราวกับมาเสพสุขกับการขับร้องร่ายรำและพักผ่อนหย่อนใจจริง ๆ