เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 326 เข้าพิธีวิวาห์อีกหนหรือ?
หิมะโปรยปรายเต็มฟ้า ฟ้าดินเหลือเพียงสีขาวโพลน ราวกับหมายจะทะลวงราตรีอันกดดันและหนักอึ้งนี้ให้สว่างกระจ่างโดยสิ้นเชิง
รอยล้อรถม้าที่ทิ้งไว้บนพื้นถูกหิมะหนาปกคลุมอย่างรวดเร็ว ซ่อนเร้นร่องรอยทั้งหมดจนมิด
ภายนอกหนาวเหน็บปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ แต่ภายในรถม้ากลับประหนึ่งอีกโลกหนึ่ง อบอุ่นสบายเสียจนเหลิ่งเยวี่ยแทบจะหลับไป
“โฮ่ว—”
ท่ามกลางความสะลึมสะลือ เหลิ่งเยวี่ยได้ยินเสียงสั่งหยุดรถม้า ความรู้สึกโคลงเคลงก่อนหน้านี้ก็หยุดลงตามไปด้วย
เหลิ่งเยวี่ยลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ใบหน้างดงามล้ำเลิศอันมีเครื่องหน้าคมชัดของเย่จิ่วเฉินก็เข้าสู่สายตาทันที
อืม…
เหตุใดไม่ว่าเวลาใด ที่ใด มองมานานเท่าใด มองมาแล้วกี่ครั้ง ก็ยังรู้สึกว่าช่างงดงามถึงเพียงนี้?
เมื่อเห็นเหลิ่งเยวี่ยตื่นขึ้นมาแล้ว แต่แววตาคล้ายยังเคลิบเคลิ้มอยู่ เย่จิ่วเฉินก็อดเม้มปากยิ้มอย่างเอ็นดูมิได้ ก่อนยกมือจัดเส้นผมบริเวณหน้าผากและข้างแก้มนางให้เรียบเบา ๆ