เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 325 ห้ามเย่เฟิงเหมียนและสุนัขเข้า
นอกรถม้า เกล็ดหิมะหมุนคว้างอยู่กลางอากาศก่อนร่วงหล่นลงสู่พื้น
ภายในรถม้า เปลวไฟในเตาถ่านเผาไหม้จนก้อนถ่านแตกเปรี๊ยะปร๊ะ
เหลิ่งเยวี่ยมองเย่จิ่วเฉินอย่างเงียบงัน มองดวงตาดำสนิทลึกล้ำที่เปี่ยมเสน่ห์ดึงดูดจนยากต้านทานของเขาซึ่งอยู่ตรงหน้านาง ไม่กะพริบแม้สักครั้ง หากกลับเผยประกายงามล้ำสารพัด ในชั่วขณะนั้นนางรู้สึกราวกับหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งบีบรัดไว้แน่น จนถึงกับลืมเต้นไปเสียแล้ว
พบกันช้าสักหน่อยไม่เป็นไร ขอเพียงชีวิตที่เหลือมีแต่เจ้า!
แม้จะเป็นคำหวาน แม้จะมิใช่ครั้งแรกที่ได้ฟังเย่จิ่วเฉินเอ่ยวาจารัก แต่ไม่เคยมีครั้งใดที่เหลิ่งเยวี่ยฟังแล้วจิตใจสั่นสะท้านถึงเพียงนี้ แทบลืมหายใจ ลืมแม้กระทั่งคิดอ่าน
ความจริงใจและความแน่วแน่ในแววตาของเย่จิ่วเฉินถ่ายทอดมาถึงนางอย่างแจ่มชัดเช่นนี้เอง
เสียงทุกอย่างข้างหูคล้ายหยุดลงทั้งหมด
กาลเวลาก็เช่นกัน