เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 324 ขอเพียงชีวิตที่เหลือมีเจ้า
“จักร…จักรพรรดิ…”
ร่างของหร่านหลีหดตัวลงตามสัญชาตญาณ นางเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวังทุกฝีก้าว พลางมองเย่โม่หานด้วยเสียงสั่นเครือ
หลายวันนี้นางกินไม่ได้ นอนไม่หลับ หวาดระแวงทุกวัน ใบหน้าขาวผุดผ่องงดงามแต่เดิม เวลานี้กลับซีดเผือดไร้เลือดฝาด ใต้ดวงตาโบกชาดไว้มากมายแต่ก็ยังปกปิดรอยคล้ำใต้ตาไว้ไม่ได้
แม่นางหร่านหลีผู้สง่างามงดงามล่มแคว้นในอดีต เวลานี้กลับดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เย่โม่หานมองออกถึงความผิดปกติของหร่านหลีทันที แต่เพียงขมวดคิ้วแล้วไม่ได้พูดอะไร เขาหันตัวลงจากรถม้าตามลำพัง
หร่านหลีรวบรวมสติเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นเตรียมลงจากรถม้าเช่นกัน
ตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่กล้าหันไปมองทางที่เย่เฟิงเหมียนนั่งอยู่แม้แต่ครั้งเดียว
ทว่าเสียงของเย่เฟิงเหมียนกลับดังขึ้นในเวลานี้อย่างเรียบเรื่อยไม่ยินดียินร้าย ไม่ร้อนแรงไม่เฉื่อยชา
“พี่สะใภ้ใจลอยเช่นนี้ มีเรื่องในใจหรือ?”