เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 ชวนให้โมโหจริง ๆ
ใบหน้าคมคายของเย่โม่หานในความมืดสลัวกลับดูไม่เฉียบคมดุดันเหมือนเช่นทุกวัน
เย่เฟิงเหมียนมองเขาอย่างเลือนราง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
เมื่อแสงสายหนึ่งส่องเข้าไปในความมืด แสงสายนั้นก็มีความผิดมาตั้งแต่แรกแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินเย่โม่หานพูดเช่นนี้มาก่อน
เขาคิดมาตลอดว่า คนอย่างเย่โม่หานผู้หมกมุ่นอยู่กับอำนาจและกลอุบาย ต่อให้จมอยู่ในโคลนตม ต่อให้อยู่ท่ามกลางความมืด ก็ไม่ต้องการแสงสว่างมาช่วยไถ่บาป ต่อให้มีแสงส่องเข้ามาแล้วจะทำไมเล่า?
กลืนแสงสายนั้นให้กลายเป็นความมืดเสียก็สิ้นเรื่องมิใช่หรือ?
ทว่าเห็นได้ชัดว่า ณ เวลานี้ เย่โม่หานได้รับการไถ่บาปจากแสงสายนั้นแล้ว
เขาไม่ยินดีจมอยู่ในโคลนตมอีกต่อไป ไม่ยินดีอยู่ร่วมกับความมืดอีกต่อไป เขาปรารถนาแสงสายนั้น ปรารถนาให้แสงสายนั้นโอบล้อมและส่องสว่าง ดึงเขาออกจากความมืดแล้วพาเข้าสู่แสงสว่าง
แต่เรื่องเช่นนั้นจะง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร!