กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 แสงสายนั้น เดิมทีก็มีความผิด
ในใจเหลิ่งเยวี่ยได้แต่หัวเราะหึ ๆ
“ไม่ได้มาก่อเรื่อง…”
ดวงตาสีอำพันเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ เหลิ่งเยวี่ยคุกเข่าอยู่กับพื้น พลันเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง สายตาและความสนใจของทุกคนจึงถูกดึงไปหานางในทันที
บางคนราวกับมีแรงดึงดูดเช่นนี้ติดตัวมาแต่กำเนิด แม้ไม่พูดไม่ทำอะไร แค่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ทำให้ผู้คนละสายตาไปไม่ได้
และเมื่อคนเช่นนี้เอ่ยปากพูด ก็ยิ่งดึงความสนใจของทุกคนไปหาตนได้ในชั่วพริบตา
เป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ยากจะต้านทาน
เหลิ่งเยวี่ยก็คือคนเช่นนั้น
หลังจากพูดจบ นางก็หันหลังให้ทุกคน ค่อยเป็นค่อยไปอย่างไม่เร่งร้อน ลุกขึ้นจากพื้นช้า ๆ แล้วค่อย ๆ หันไปมองเจียงสิงเลี่ยที่อยู่ด้านหลัง