เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 ใครจะทนไหวกัน?
แสงสลัว ในอากาศราวกับมีไอเสน่หาอันงดงามลอยวนอยู่
ดวงตาดำของเย่จิ่วเฉินลึกล้ำราวกับห้วงเหวมหึมา หมุนวน ลึกลับ และดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ เขาจ้องเหลิ่งเยว่เขม็ง คล้ายต้องการดึงนางทั้งร่างเข้าไป ไม่ให้นางหนีรอดได้อีกจึงจะยอมเลิกรา
สิ่งที่เรียกว่าเล่นกับไฟแล้วไฟย้อนเผาตัวเองคืออะไร?
เมื่อครู่นี้เอง เย่จิ่วเฉินได้ประสบกับมันด้วยตัวเองอย่างแท้จริง
เดิมทีเขาเพียงกังวลว่าเหลิ่งเยว่จะโกรธ จึงคิดหาทางอยู่นาน เริ่มจากอ่อนเสียงอ้อนวอนอย่างยากลำบาก แต่เห็นได้ชัดว่าเหลิ่งเยว่ไม่หลงกล เขาจึงจำใจเลือกวิธีอื่น
ใช้อำนาจบังคับไม่ให้เหลิ่งเยว่โกรธ
แต่ถึงจะทำท่าแข็งกร้าว เขายังไม่ทันพูดอะไร เย่จิ่วเฉินก็พบว่าร่างกายตนเองเริ่มผิดปกติ
ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก ปลายจมูกแตะกัน ใกล้ชิดจนได้ยินลมหายใจ เย่จิ่วเฉินได้ยินเสียงหัวใจของตนชัดเจน และรับรู้ได้ว่าเสียงหัวใจของเหลิ่งเยว่ค่อย ๆ เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเขา จนหลอมรวมเป็นหนึ่ง