กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 316 ลูกหมาน้อยหรือหมาป่าน้อย?
เย่จิ่วเฉินเองก็คาดไม่ถึงว่าเหลิ่งฉือจะเมาจนหมดสภาพเช่นนี้
เมาสนิท ไร้ช่องให้แสร้งทำแม้แต่น้อย
เย่จิ่วเฉินจนปัญญา จำต้องจ่ายค่าเหล้าแล้วแบกเหลิ่งฉือกลับเรือนลั่วอวี้ตลอดทาง
ระหว่างทาง เหลิ่งฉือเอาแต่พร่ำประโยคหนึ่งว่า
ทั้งกระถางทั้งดอกไม้ถูกยกไปหมดแล้ว
เย่จิ่วเฉินจนปัญญา ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มเปี่ยมสุขประดับอยู่ตลอด
นับจากนี้ไป ครอบครัวของเหลิ่งเยว่ก็คือครอบครัวของเขาเช่นกัน เมื่อได้มีครอบครัวเช่นนี้ เย่จิ่วเฉินพลันรู้สึกว่าชีวิตของตนนับแต่พบเหลิ่งเยว่ก็ดูจะมีความสุขขึ้นทุกวัน
เย่จิ่วเฉินในวันวานใช้ชีวิตอยู่กับความแค้น อยู่ท่ามกลางศึกสงครามและลมคาวเลือดฝนโลหิต
ส่วนเย่จิ่วเฉินนับจากนี้จะใช้ชีวิตอยู่ในวันเวลาที่มีเหลิ่งเยว่