เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 อย่ามาใส่บทเพิ่มให้ข้า
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งมองเย่จิ่วเฉินนิ่ง ๆ ดวงตาแดงเรื่อ ทว่าบนใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมความเข้าใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไร แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
แต่แม้นางจะไม่ได้เอ่ยวาจา เย่จิ่วเฉินก็อ่านความไว้วางใจจากแววตาของนางออกแล้ว
เหลิ่งเยว่ถูกแม่นมกู้ทั้งดึงทั้งผลักกลับไปที่ห้อง ตลอดทางแม่นมกู้พร่ำไม่หยุด แม้เข้าห้องมาแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพูด
แววตาของเหลิ่งเยว่เริ่มฉายความหงุดหงิด
แต่มแม่นมกู้กลับคล้ายไม่ทันสังเกต ยังคงพร่ำต่อไป
“คุณหนู ท่านก็โตแล้ว ไม่ใช่นิสัยเอาแต่ใจอย่างเมื่อก่อน ผ่านเรื่องราวมาตั้งมาก บ่าวนึกว่าคุณหนูเปลี่ยนนิสัยแล้วเสียอีก เหตุใดยังใจร้อนวู่วามเช่นนี้...”
แม่นมกู้พูดไปพูดมา จู่ ๆ ก็พูดต่อไม่ออก
เพราะนางพลันรู้สึกถึงไอเย็นประหลาดสายหนึ่งที่พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นมา ก่อนทะยานถึงกระหม่อมในพริบตา แล้วโอบล้อมร่างของนางไว้แน่นหนา