กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 314 จำไว้ว่าให้เอ่ยนามข้า
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งประสานมือทั้งสองไว้ มือของเหลิ่งเยวี่ยอยู่กลางฝ่ามือ นางอยากออกแรงจับ แต่ก็กลัวเหลิ่งเยวี่ยจะรำคาญ จึงงอนิ้วเล็กน้อย แตะต้องกันแผ่วเบา ทว่าก็ไม่กล้ากุมไว้แน่น
เหลิ่งเยวี่ยมองมือทั้งสองที่ขยับอย่างระมัดระวังของฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งเงียบ ๆ ครู่ต่อมาก็พลิกมือกลับไปกุมไว้แน่น
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่ง “เยวี่ยเอ๋อร์…”
“ท่านย่า!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลิ่งมองเหลิ่งเยวี่ยอย่างประหลาดใจ ในดวงตาที่ลึกโหลเล็กน้อยมีประกายวาววับดุจระลอกน้ำ อีกทั้งร่างกายยังสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย
เหลิ่งเยวี่ยพลันตระหนักว่า หญิงชราตรงหน้าที่นางเห็นว่าเด็ดขาดฉับไวและตัดสินใจแน่วแน่มาโดยตลอดนั้น ผมเป็นสีดอกเลาไปนานแล้ว อีกทั้งร่างกายก็ค้อมงอ