เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 312 เจ้าตายแน่!
เหลิ่งเยวี่ยกะพริบตากลมโต มองเย่จิ่วเฉินเงียบ ๆ อยู่สองอึดใจโดยไม่ได้ปฏิเสธ
ทั้งคู่ทำอย่างนั้นอย่างนี้กันไปแล้ว ทั้งยังร่วมสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ต่อภารกิจสืบพันธุ์และสืบทอดเผ่าพันธุ์มนุษย์ หากยังทำท่าขึงขังก็ดูเสแสร้งเกินไป
แต่ถึงจะเป็นสามีของข้า ก็ยังต้องขอความยินยอมก่อนถอดเสื้อผ้าข้า
ข้าไม่ต้องรักษาหน้าบ้างหรือ?
“ข้าต้องพึ่งเจ้าด้วยหรือ?”
เหลิ่งเยวี่ยทำหน้าเคร่งขรึม กล่าวอย่างไม่พอใจประโยคหนึ่ง แล้วลงมือทำเองทันที ให้มีเสื้อผ้าใส่กินอิ่มด้วยตนเอง
เดิมทีเย่จิ่วเฉินยังสงสัยว่าคำว่า “ข้าต้องพึ่งเจ้าด้วยหรือ?” ของเหลิ่งเยวี่ยหมายถึงอะไร บัดนี้พอเห็นนางถอดผ้าชิ้นสุดท้ายบนร่างกายออกอย่างเคร่งขรึมจริงจัง ก็รู้สึกราวกับมีอสนีบาตฟาดลงกลางศีรษะ ร่างกายแข็งทื่อกลายเป็นศิลาในทันที
นางนางนางนางนางนางนาง…ถึงกับ…ถึงกับ…ถอด…ต่อหน้าผู้คน…ต่อหน้าข้า…